Op een hete dag vorige zomer reed Guido Belcanto met zijn zilveren Cadillac naar Brussel. Zijn bestemming: het Jubelpark. Daar bleef hij in een paviljoen staan voor het gigantische reliëf ‘De Menselijke Driften’ van Jef Lambeaux.
Tussen de lichamen in steen herkende hij ook zichzelf. De busker die van café naar café trok met liedjes van onder meer de Zangeres Zonder Naam. De man die later zijn eigen lusten bezong, zonder schaamte. En ook de schaduwkanten van anderen – met veel mededogen, maar niet zonder humor.
Terug thuis nam hij pen en gitaar ter hand en schreef met een sinistere glimlach om de lippen: ‘Het leven is een barre verschrikking … We zitten allemaal in hetzelfde schuitje: iedereen, arm of rijk, we gaan dood’.
In afwachting daarvan is er de Keizer van het Levenslied, troostend en onverstoorbaar, om alles goed te maken.
Straks zoeft de zilveren Cadillac weer over Belgische en Nederlandse wegen. In zijn koffer zit zijn gloednieuwe plaat, ‘Het Paviljoen der Menselijke Driften’. Daarnaast komen ook oude krakers, een paar murder ballads en zijn versies van liedjes van Loudon Wainwright III, David McWilliams en de Zangeres Zonder Naam aan bod. Guido kreeg toegang tot haar originele opnames van de familie van haar ontdekker Johnny Hoes.
Bezetting
Guido Belcanto (zang), Lieven De Maesschalck (gitaar, accordeon, piano), Bart Vervaeck (gitaar, pedalsteel), Dimitri Versmissen (gitaar), Andries Boone (viool, mandoline), Nicolas Rombouts (bas), Maarten Moesen (drums, percussie)
Info
- Website
- guidobelcanto.be
